1. می فهمید بیشتر بدرفتاری های افراد اطرافتان ریشه در اضطراب و ترسشان دارد. دنیا دیگر برایتان پر از هیولا نیست.
2. یاد می گیرید افراد بطور خودکار از محتویات مغز شما اطلاع ندارند، پس حرف می زنید و دیگران را برای عدم درک شما سرزنش نمی کنید.
3. یاد می گیرید که شما هم اشتباه می کنید، پس معذرت خواهی می کنید.
4. اعتماد بنفس را یاد می گیرید، نه اینکه فوق العاده اید! در واقع می فهمید همه با آزمون و خطا زندگی می کنیم. عیبی هم ندارد.
5. والدینتان را می بخشید، آنها هم درگیر ترس و اضطراب های خود هستند.
6. می فهمید یک مسئله مهم را پیش نکشید مگر خودتان و طرف مقابلتان استراحت کرده باشید، مست نباشید، غذا خورده باشید و استرس یا عجله نداشته باشید.
7. قهر نمی کنید یادتان نمی رود که یک روز می میرید. حرف می زنید و می بخشید.
8. دست از کمالگرایی برمیدارید، هیچ چیزی بی نقص نیست. از به اندازه کافی خوب بودن خود و اطرافیانت قدردانی می کنید.
9. یاد می گیرید بدبین بودن درباره نتایج امور، یک فضیلت است.
10. می فهمید نقاط ضعف انسانها با نقاط قوتشان گره خورده اند، مثلا دیگر از کسی که شلخته است ناراحت نمی شوید چون میدانید شاید خلاق باشد.
11. به آسانی عاشق نمی شوید، همه هر چقدر هم از دور برازنده و دلپذیر باشند از نزدیک مشکلات خودشان را دارند، پس وفادار می مانید.
12. می فهمید زندگی با شما آسان نیست.
13. یاد می گیرید خودتان را بخاطر خطاها و حماقت هایتان ببخشید، بیشتر با خودتان رفاقت می کنید. همه ما به نوعی احمق هستیم.
14. یاد می گیرید با کله شقی های بچگانه تان که هرگز هم از بین نمیروند به صلح برسید. تلاش نمی کنید که همیشه بزرگسال باشید. همه ما بچه ایم.
15. برای شادی درازمدت به پروژه های بلندمدت دل نمی بندید، اگر دمی بی دردسر سپری بشود هم خوشحالتان می کند.
16. دیگر برایت مهم نیست بقیه راجع شما چه فکر می کنند.
17. بازخورد دیگران را راحتتر می پذیرید، در برابر انتقاد ها زره نمی پوشید.
18. می فهمی باید دیدت را نسبت به دردهایت وسیع کنی. بیشتر به طبیعت و آسمان شب و کهکشان های دور توجه کنی.
19. می فهمید گذشته ای که داشتید در پاسخ دادن شما به واقع تاثیر داشته، می پذیرید بدلیل وقایع کودکی مستعد خطا و افراط هستید. با شک به اولین برداشت و احساستان نگاه می کنید.
20. دوست بهتری می شوید چون می دانید دوستی یعنی به اشتراک گذاشتن آسیب پذیری ها.
بدون دیدگاه